World Café

Een werkvorm voor een groot gesprek in kleine groepen. De klas zit aan twee tot vier tafels, en elke tafel krijgt een eigen thema bij één centrale vraag, groot geschreven op een vel midden op tafel. In een ronde bespreekt elke tafel haar thema en schrijft iedereen mee op het vel. Na de ronde schuift iedereen door naar een andere tafel (alleen de gastheer blijft, als je met gastheren werkt) en de nieuwe groep bouwt voort op wat er al ligt. Na de laatste ronde komt de klas samen voor de oogst: welke ideeën kwamen aan meer dan één tafel terug?

Met de standaardinstellingen duurt de hele werkvorm ± 45 minuten: 3 rondes, uitleg en terugblik inbegrepen.

Met de standaardinstellingen ongeveer drie kwartier: vier minuten om de thema's op tafel te zetten, drie rondes van acht minuten en tien minuten oogst. Dat is achtendertig minuten aan stappen, en de voorbereiding rekent er drie minuten voor het inrichten van de tafels en twee minuten afsluiting bij. Twee rondes maken er ongeveer vijfendertig minuten van, vijf rondes een uur. Elke stap stel je zelf in, in stappen van dertig seconden. De speler gaat pas naar de volgende ronde als jij doorklikt.

Twee tot vier tafels, met drie tot zes mensen per tafel; de standaard is vier tafels van vier. Vier of vijf per tafel werkt het best: groot genoeg voor verschillende ideeën, klein genoeg dat iedereen meeschrijft. Meer dan vier tafels maakt er twee cafés van; draai die dan naast elkaar met dezelfde vraag en oogst samen. Het aantal rondes is het aantal tafels dat elke leerling bezoekt; drie is de klassieke keuze. Wil je dat iedereen aan elke tafel komt, kies dan evenveel rondes als tafels. Het eerste scherm zegt hoeveel tafels elke groep haalt, en zet het met één klik gelijk.

De vraag is open, heeft geen juist antwoord en is groot genoeg dat vier tafels er elk een andere kant van kunnen bespreken: „wat maakt onze school een fijne plek om te leren?” wel, „hoeveel lokalen heeft onze school?” niet. De thema's zijn die kanten: wie, waar, wanneer, waarom, of vier domeinen, vier personages, vier belangen. Toets ze door je af te vragen of een groep er acht minuten over kan praten zonder dat de vorige tafel het al gezegd heeft. Geen inspiratie? Kies in de voorbereiding „AI schrijft ze”: je krijgt een paar mogelijke centrale vragen bij je onderwerp en tikt er één aan. De thema's per tafel bedenk je daarna zelf, en je typt ze in de voorbereiding of samen met de groep op het eerste scherm. Wie liever een eigen assistent zoals Microsoft Copilot gebruikt, kopieert daar de vraag.

De hele klas komt samen, de tafelgesprekken zijn klaar. De vragen op het scherm zijn: welk idee kwam aan meer dan één tafel terug, en wat verraste je aan een tafel die niet de jouwe was? Jij schrijft de rode draden zichtbaar op. Het is nadrukkelijk geen rondje verslagen: vier tafels die om de beurt voorlezen, duurt lang en laat niet zien wat de tafels samen vonden. Werk je met gastheren, dan zijn zij goede eerste sprekers: zij hebben elke groep aan hun tafel gehoord.

Nee. World Café is een zelfstandige methode van Juanita Brown en David Isaacs, uit de jaren negentig en ouder dan de verzameling Liberating Structures. Hij wordt er wel vaak in één adem mee genoemd, omdat hij hetzelfde doet: iedereen aan het woord laten in een vaste, eenvoudige structuur. Daarom staat hij bij ons op de pagina over Liberating Structures, met die kanttekening erbij.

Conversation Café is één tafel van vier tot acht mensen die blijft zitten: een voorwerp gaat rond, wie het vasthoudt praat, en na vier rondes is er begrip, geen besluit. Bedoeld voor een onderwerp dat complex of beladen is. World Café is het omgekeerde: veel tafels, iedereen beweegt, en de winst zit in wat de tafels samen vinden. Kies Conversation Café om samen dieper te gaan, World Café om breed te verzamelen.

Alle drie laten mensen tussen tafels bewegen. Bij 1 gaat, 3 blijven ruilen teams resultaten: per ronde gaat één teamlid op bezoek, drie blijven als gastheer. Bij feedback op tournee gaan de teams langs elkaars werk om er feedback op te geven. Bij World Café is er nog geen werk en geen resultaat, maar een vraag: de tafels bouwen aan elkaars gedachten, en de oogst zoekt wat terugkwam.

Vooraf: bedenk de thema's zelf of samen met de klas, en zorg voor een vel en stiften per tafel. Thema's die je samen kiest, typ je op het eerste scherm; dan staan ze het hele café in beeld. In de rondes: loop langs, kijk of er geschreven wordt, en zeg bij een tafel die opnieuw begint dat de eerste minuut voor lezen is. Aan het eind van een ronde: zet echt iedereen in beweging, behalve de gastheren, en klik pas door als de tafels iets hebben opgeschreven. Bij de oogst: vraag naar wat terugkwam, niet naar wat er besproken is, en schrijf de draden zichtbaar op. Dan heeft de klas na afloop iets in handen.

Juanita Brown en David Isaacs ontwikkelden de methode halverwege de jaren negentig en beschreven haar in The World Café (2005). Het idee: de kennis en de goede ideeën zitten al in de groep, en door tussen kleine gesprekken te bewegen raken ze met elkaar verbonden. De gastheer en de oogst komen uit hun beschrijving; de versie in LudensFlow maakt van de gastheer een keuze (met gastheer, of het blad onthoudt) en laat de speler op jou wachten in plaats van tafels midden in een zin door te sturen. Waarom het blad het geheugen van de tafel moet zijn, hebben we getoetst aan Uncommon Sense Teaching van Barbara Oakley, Beth Rogowsky en Terrence Sejnowski.